25 jaar bij de krant

Mijn teerbeminde kwam met mij overeen dat onze vakantiebestemming deze zomer Zeeland moest worden. Dus reisden wij af naar het walgelijk mooie Walcheren. Naast zon, zee, strand en bos genoot ik ernstig van de lokale hamburgers; in Domburg de Domburger geheten, terwijl in Middelburg de Middelburger werd geserveerd. Volgend jaar wil ik in Hamburg gaan kijken...

Ik heb genoten van de Olympische Spelen. Spanning, vreugde, verdriet, onverwachte meevallers, nog onverwachtere tegenvallers...alles zat erin. Mooi was het tv-commentaar van een Engelsman bij de zwemmarathon op zee, die door onze landgenoot Ferry Weertman na een belachelijk spannende eindsprint werd gewonnen. De naam van onze landgenoot leverde verwarring op. De commentator bleef steken op ´Very weird man´ (erg raar man).

Ook leuk: de Amerikaanse commentator die koningin Maximá aanzag voor de echtgenote van onze gouden windsurfer Dorian van Rijsselberghe.

Deze week -bij terugkeer- viel ik met mijn neus in de Vakantiebijbelweek-boter. Of ze nu in Voorthuizen, Kootwijkerbroek of Garderen worden gehouden, ze heten allemaal hetzelfde. Wel leuk: in Kootwijkerbroek kregen de tieners een actuele quiz voorgeschoteld. Voor de antwoorden was slechts één bron beschikbaar: deze krant. De quizmaster zei: ,,De Barneveldse Krant geeft antwoord op al onze vragen.´´ ´t Is maar dat u het weet.

In Ede hebben ze wel een originele variant bedacht. In het verlengde van de Heideweek hebben ze daar de Heidenen-week in het leven geroepen.

Midden in mijn vakantie vierde ik mijn 25-jarig jubileum als redacteur bij deze mooie krant. U vindt dat wellicht sneu, misschien zelfs triest, maar ik ben er trots op. Want weet u, het werk blijft leuk, omdat elke dag weer anders is en het nieuws om de hoek nooit gaat vervelen.

Ik begon in de tijd dat hoofdredacteur Jur van Ginkel nog een ringbaard had, de schrijfmachine net was vervangen door de computer, onze krant nog in zwart-wit en groot formaat verscheen, pagina´s nog (op papier) met knip- en plakwerk werden vormgegeven en internet nog niet bestond. Er is enorm veel veranderd, maar de kern is hetzelfde gebleven. Het ging en gaat bij ons om het lokale nieuws.

In de loop der jaren heb ik talloze mooie mensen mogen ontmoeten. Tijdens mijn vakantie werd ik opgeschrikt door het overlijden van Ben Docter. Ik mocht hem twee zomers geleden interviewen, toen de Voorthuizenaar de eerste slag met kanker in zijn voordeel had weten te beslissen. Ik leerde hem kennen als knokker, bourgondiër, optimist en humorist, die niet alleen maatschappelijk betrokken was, maar ook oog had voor de mensen om hem heen. Uiteindelijk moest Ben de ongelijke strijd staken, maar wel in het volste vertrouwen dat dit niet het definitieve einde betekende. ,,Ik ben niet bang voor de dood, ik geloof dat het leven verder gaat en dat het mooi is op die plek.´´

Erik Roest