Dweilen

Je bent nooit te oud om iets nieuws te doen. En dus stond ik vorige week opeens - niet gehinderd door enige kennis - een modeshow te presenteren. In het Schaffelaartheater nog wel, op uitnodiging van Terre des Hommes. Een flinke uitdaging voor iemand die twee keer per jaar door zijn teerbeminde wordt meegesleurd naar het centrum om de garderobe aan te vullen met zomer- of winterkleding. Maar goed, ik werd gevraagd door de immer enthousiaste Ellie Krijger en daar zeg je niet zomaar ´nee´ tegen.

Gelukkig werd ik zaterdagmiddag bijgestaan door radiomaker Gerard Ekdom (bekend van Radio 2), die als een professionele spraakwaterval zijn gebrek aan kennis perfect camoufleerde door hilarische volzinnen af te leveren. Ondertussen ondersteunde hij de enthousiaste mannequins met toepasselijke muziek, zoals ´I´m too sexy for my shirt´ en ´You can leave your hat on´.

Buitengewoon prettige kerel die Gerard, die naar Barneveld was afgereisd om zijn stiefmoeder (vrijwilliger bij Terre des Hommes) een plezier te doen. Het werd een ontspannen middag, waarbij de modellen en het publiek zich van hun beste kant lieten zien.

Opvallend was de indrukwekkende sprint die dominee Atzo Nicolai na afloop dwars door de foyer trok. Hij sprong over hindernissen als een volwaardige atleet en was binnen enkele seconden uit het zicht verdwenen. Ik vermoedde een pastoraal noodgeval, maar niets was minder waar. Enkele minuten na zijn indrukwekkende optreden keerde Nicolai met een brede glimlach terug in de foyer. In zijn handen droeg hij een prachtige witte jurk, die kort daarvoor door één van de aanwezige mannequins met trots was geshowd. Mooi cadeau voor mevrouw Nicolai, neem ik aan. Hij blij, zijn vrouw blij (hoop ik) en het goede doel gespekt met een mooie financiële bijdrage.

De modeshow vormde het begin van een roerige week. Zo stond er woensdag een nieuwe staking van leerkrachten uit het basisonderwijs op het programma. Vanuit De Glind kregen we een mooie foto van een ludieke protestactie toegestuurd. Op de ramen hadden leerkrachten de tekst ´Ik kan het niet in mijn eentje´ geplakt en daar een foto van gemaakt. De fotograaf van dienst stond echter iets te ver van het strijdtoneel af, waardoor een struik het zicht op een deel van de tekst ontnam. Zo lazen wij opeens: ´Ik kan het in mijn eentje´. Dat zal niet de bedoeling zijn geweest.

Voorthuizen werd ondertussen twee keer getroffen door een heuse hoosbui. De eerste gooide roet in het eten bij de start van de Avondvierdaagse. De tweede (donderdag) zette een deel van het centrum blank. Bij de plaatselijke Albert Heijn werden vakkenvullers gepromoveerd tot dweilploeg. De filiaalmanager loofde zijn medewerkers voor hun inzet. Ze groeiden bij de de bestrijding van de watersnoodramp uit tot drijvende krachten.

Veel waardering was er ook voor de bestuursleden van het plaatselijke dweilorkestenfestival, die zich spontaan meldden met bezems en emmers. Het nuchtere commentaar van één van hen: ,,Als er gedweild moet worden, dan blazen wij ons partijtje mee.´´

Erik Roest