IJstijd

De Russische beer is los. Nederland is in de ban van een heel koude koorts… ijskoorts. "We moeten eerst dicht, voordat we open kunnen", zo spraken onze ijsmeesters de afgelopen dagen. "Krijgen we de baan dicht? Kunnen we nog een extra laag water opspuiten?" Nee, over een nacht ijs kun je niet gaan en je wil ook niet door het ijs zakken. In Stroe lukte het maandagochtend al om de baan bij basisschool De Bron voor een paar uur te openen. En op het parkeerterrein van de Oranjevereniging in Voorthuizen zag ik ook dat er al werd geschaatst. Wat een prachtig begin van de voorjaarsvakantie. Een geweldig compliment voor de vrijwilligers die zich daarvoor zo inspanden.

Schaatsen. Spreek het woord langzaam uit en onze spieren spannen zich. We rijden in gedachten al rondjes, arm op de rug, beentje over in de bocht. "Wij ZIJN schaatsen", zo schreef de bekende sportjournalist en -commentator Mart Smeets ooit. Ik denk dat velen begin deze week in hun hoofd al fantaseerden over hoe ze zich op glad ijs zouden gaan bewegen en over diepe, donkere wateren met krakend ijs zouden zwieren. IJzig koud, met de zon in de rug. Schaatsen uit het vet en ijzers geslepen. Maar ja, hoe groot is die kans? Het kan vriezen of dooien toch? Nu ik deze column zit te schrijven zien de weersvoorspellingen er hoopgevend uit. Maar zal het weer zich ook aan die voorspellingen houden? Het zal er om hangen. Ik wens u toe dat u nu op de schaats staat. Niet voor lang waarschijnlijk, in het weekend lijkt een oud gezegde al weer werkelijkheid te worden: "Al gaat de schaatser nog zo snel, de dooi die achterhaalt hem wel". Genieten dus van die unieke ervaring, al is het maar voor even. Dan kun je er toch over meepraten en weten we allemaal straks nog beter hoe we de volgende keer Olympisch goud pakken.

Wat een prestatie van onze Olympische schaatsers en shorttrackers in Pyeongchang. Met twintig medailles is Nederland op de vijfde plaats geëindigd in de medaillespiegel. Jarenlang is hard en vasthoudend gewerkt om de toppositie te bereiken. Het komt je immers niet zo maar aanwaaien. Dat mag ook een les voor ons allen zijn. Om vooruit te komen, moet je wel je eigen benen verzetten, er echt voor gaan.

Zo zijn er trouwens nog wel meer uitdrukkingen uit de schaatssport die ons op goede gedachten kunnen zetten. Wat te denken van: "Je moet dieper zakken". Wil een schaatser snelheid maken en de bochten goed nemen, dan moet hij zakken. Kijk naar de beginnende schaatsers die rechtop schaatsen en de bochten stapje voor stapje nemen. Kijk dan eens naar de Olympische winnaars en je ziet dat ze door hun knieën gaan, hun bovenlichaam buigen en door hun wenkbrauwen kijken, zoals mijn vroegere schaatstrainer dat noemde. Om een goede schaatser te zijn en echt mee te doen, moet je buigen en hangen in de bochten. Moet je dat zo af en toe ook niet in het leven? De minste zijn, buigen en een bocht maken? Wedden dat er dan winst volgt! Schaatsers zeggen daarbij vanuit hun praktische ervaringen: "Als je sneller gaat, kun je ook schuiner hangen in de bochten". Een andere metafoor die mij wel raakte, is dat we soms hoorden dat de winst of een Olympische tijd er niet inzat omdat de benen te vroeg verzuurden. Met de finish in zicht, moet je dan toch afhaken. Ja, je kunt blijkbaar verliezen omdat je verzuurt. Herkent u dat bij uzelf? In uw omgeving? Je raakt gefrustreerd, ziet het glas vooral als halfleeg in plaats van halfvol en zit daar maar te mokken omdat je chagrijnig bent op iemand of over iets. Daarover loop je dan te ijsberen en voordat je het weet bepaalt het "verzuringinfuus" je stemming en handelen. Of probeer je de knop om te zetten, een nieuw "energie-infuus" aan te sluiten en de situatie onder ogen te zien, te nemen zoals die is en er het beste van te maken? Dat klinkt misschien gemakkelijker dan het is en vaak heb je daarbij hulp nodig van goede vrienden en mensen om je heen om je verzuring aan te pakken. Zelfs de beste schaatsers die het treft, doen dan een beroep op hun coach en fysiotherapeut om de verzuring te keren. Trouwens… een beetje lachen en humor kan dan ook goed helpen.

Schaatsen. Nog één keer... Spreek het langzaam uit en onze spieren spannen zich. Laat het maar gebeuren. De ijzers onder voordat het ijs breekt en de dooi het weer wint. De benen verzetten, zakken en buigen en… pas op voor het verzuren.