Lachen, gieren, brullen

Begin deze week las ik vol trots een bericht van Piet Bakker, dé expert op het gebied van kranten in Nederland. En wat bleek: de Barneveldse Krant, zo stelde hij onomwonden, is het best presterende dagblad van Nederland. U wist dat natuurlijk al lang, en wij ook, maar het was leuk om dat nu ook eens te horen van iemand die wat minder bevooroordeeld is. Bij nader inzien bleek het bericht helemaal niet zo positief. Wat blijkt: sinds het jaar 2000 hebben wij als Barneveldse Krant ´slechts´ 15 procent van ons ledenbestand ingeleverd. En met die cijfers zijn we dus de beste van het land. Sommige kranten zagen zelfs de helft van hun abonnees met de noorderzon vertrekken. Mijn glimlach was in één klap verdwenen.

Nog zo´n voorbeeld: afgelopen donderdagmorgen verscheen een bericht op onze website van ouders van een school in onze prachtige regio. ,,Na gedane arbeid is het goed uitrusten! Kinderen uit groep 8 maken vanochtend nog hun laatste cito-toetsen. Ze denken dat ze vanmiddag aan de slag gaan met de eindmusical. Niets is echter minder waar.... ze worden getrakteerd op een heuse after-cito-relax-surpriseparty! Om 13:00 uur start de middag met een lachworkshop…

Leuk hè? Dat vond ik nu ook. Maar toen ging ik het verhaaltje nog eens lezen. In het bericht wordt gerept over een surpriseparty, die op het moment van publicatie inderdaad een verrassing is. Maar als je ´s morgens al weggeeft dat er ´s middags een verrassing komt en je vertelt ook nog eens wat die verrassing behelst, dan is er weinig verrassends meer aan. Zo kreeg ik aan de vooravond van mijn 50e verjaardag (begin dit jaar) een mailtje van een goede, maar niet zo snuggere vriend, die het volgende wist te melden. ,,Van harte gefeliciteerd met deze mooie mijlpaal. Helaas kan ik niet op jouw surprise party komen, die door jouw teerbeminde in het diepste geheim wordt georganiseerd.´´

Ik kon er wel om lachen, mijn teerbeminde helaas niet. Dat brengt ons op het tweede deel van het bericht op onze site, waarin melding wordt gemaakt van een lachworkshop. Ik voel meteen enorme trauma´s naar boven borrelen. Mijn teerbeminde heeft namelijk zo´n workshop gevolgd, omdat haar gevoel voor humor na 25 jaar onafgebroken huwelijksleed wel een beetje op de achtergrond was geraakt. Nou, het heeft geholpen hoor. Tegenwoordig ligt ze werkelijk dubbel om mijn kwinkslagen. Haar onechte gebulder klinkt zo luid, dat ik tegenwoordig niet eens meer een piepklein woordgrapje durf te maken.

Het absolute dieptepunt speelde zich een paar weken geleden af, toen mijn duifje op zaterdagmorgen bij het ochtendgloren een lach-wandeling ging maken. Ik bleef lekker liggen, maar op een gegeven moment werd ik wakker van een schel geluid. In de verte hoorde ik een paar vrouwenstemmen bulderen van het lachen. Toen ik uit het raam keek, zag ik mijn teerbeminde haar knieën stuk staan van plezier.

Leuk hoor zo´n workshop, maar mij is het lachen inmiddels wel vergaan.

Erik Roest