• Marco en Tineke Bouw. ,,Vroeger ging ik oeverloos met mensen in discussie om het geloof te bewijzen, maar dat lukt je niet en daar moet je mee stoppen."

    Freek Wolff
  • Marco en Tineke Bouw. ,,Vroeger ging ik oeverloos met mensen in discussie om het geloof te bewijzen, maar dat lukt je niet en daar moet je mee stoppen."

    Freek Wolff

'In de kerk moet je polderen'

LUNTEREN In de hervormde Maranathakerk in Lunteren beleefden Marco Bouw (48) en Tineke Bouw-Thomassen (43) mooie, maar ook turbulente jaren. Het echtpaar blikt terug, terwijl Marco op het punt staat om zijn goede baan bij Johannus Orgelbouw te verruilen voor een zendingsorganisatie.

Freek Wolff

In Lunteren zijn Marco's overleden ouders nog bekend van modezaak Van Halem. Zijn vader Wim Bouw komt oorspronkelijk uit Barneveld en was zoon van de voormalige melkboer aan de Wilhelminastraat. Marco groeide op boven de modewinkel aan de Dorpsstraat in Lunteren. Hoe heb je dat beleefd?

Marco: ,,Mijn ouders werkten altijd. Die zaak was onderdeel van mijn jeugd. Iemand die hielp in de huishouding deed zo ongeveer de opvoeding van mij, m'n zus en m'n broer. Toen mijn moeder overleed, had ik daar wel even last van, maar in die tijd moesten ze gewoon hard werken. Ze hadden niet altijd tijd voor ons, maar qua liefde zijn we niks tekort gekomen."

[][Hoe merkte je dat, die liefde?

Marco: ,,Op de momenten dat ze er waren, hadden ze ook echt belangstelling voor je. Het was ook waardevol dat ze er tussen de middag ook altijd voor je waren."

Tineke: ,,Mijn vader was vrachtwagenchauffeur en was veel weg. Mijn moeder deed de opvoeding en dat was pittig voor haar. Toch was het altijd gezellig en Marco kwam graag bij ons thuis, zelfs als ik er niet was.

[][Jij Tineke groeide op in de hervormde Oude Kerk. Hoe ervaarde je dat?

Tineke: ,,Mijn ouders hebben een traditioneel geloof, maar zijn niet zo streng. Doordat ik bij Marco leerde om over het geloof na te denken en erover te praten, ging het meer leven. Het is niet een religie met allerlei regeltjes en vormen. Ook zag ik dat Marco's ouders het voorleefden. Er werd voor iedereen gekookt en ze stonden voor iedereen klaar."

Marco: ,,Dat drong pas later tot mij door. De waarde van hardop bidden aan tafel. Er was veel openheid en ruimte voor iedereen, ook voor mensen die naar andere kerken gingen."

[][Van je vijftiende tot je eenentwintigste ging jij, Marco, niet meer naar de Maranathakerk, waar je ouders heen gingen. Hoe kwam je toch terug?

Marco: ,,Als tiener vond ik de kerkgang saai. Ik ging steeds minder en ging op den duur helemaal niet meer. Totdat ik Tineke leerde kennen en ik, na een maand verkering, al met haar meeging naar de Oude Kerk. Daar werd ik toch geregeld aangesproken, ook al gaat het daar op een andere manier en met ander taalgebruik dan in de Maranathakerk. Ik ging er weer over nadenken, al was het godsbesef nooit weggeweest."

[][Na vijf jaar verkering stapten jullie over naar de Maranathakerk, ook om catechisatie te volgen, belijdenis te doen en daar te trouwen. Waarom?

Tineke: ,,Omdat mij het daar meer aansprak. Het raakte meer mijn hart. De prediking was begrijpelijker, praktischer en naar deze tijd gehaald. En de Bijbel is als Woord van God altijd heel belangrijk voor me geweest."

[][Jullie hebben - nu meer dan tien jaar geleden - een zeer moeizame periode meegemaakt, omdat er strubbelingen in de Maranathakerk plaatsvonden. Dat was dusdanig ernstig dat de gemeente zelfs onder curatele werd gesteld door het overkoepelend orgaan. Daarom hebben jullie zeven jaar tussendoor gekerkt in de Oude Kerk. Hoe kijken jullie daarop terug?

Marco: ,,Ik zat in de kerkenraad en ik ben een stabiel persoon. Maar in die tijd kwam ik weleens huilend na een vergadering naar huis. Wij werden er niet meer gevoed, en dat gebeurde met meer mensen. We zijn naar de Oude Kerk gegaan, waar we een goede tijd hebben gehad. We kwamen uit een kerk waar conflicten waren en de Oude Kerk (PKN) was intussen ook iets veranderd. Ik heb er nog vier jaar in de kerkenraad gezeten en we hebben er nog steeds veel vrienden."

[][Toch zijn jullie weer teruggegaan naar de Maranathakerk. Waarom?

Marco: ,,Mijn moeder was al overleden en mijn vader werd ook ernstig ziek. Hij kreeg de ziekenzalving in de Maranathakerk, waarbij we goede gesprekken hadden met dominee Jaap Hansum. Vervolgens vroeg ik me af waar mijn wortels liggen en bad ik tot God wat de bedoeling was. Zo kregen we sterk het gevoel dat we terug moesten. We voelden ons er weer zeer welkom. We willen sowieso graag in onze eigen woonplaats lid van een kerk zijn."

[][Hoe is het toch mogelijk dat er zulke ernstige problemen in een kerk kunnen ontstaan?

Tineke: ,,Net als in de seculiere wereld van alles mis gaat, kan dat ook in de kerk gebeuren."

Marco: ,,Daar ben ik het helemaal mee eens. Daarnaast geloof er heilig in dat je de tegenstander van God serieus moet nemen. Noem het goed en kwaad, maar de satan doet er alles aan om onrust te veroorzaken. Bovendien komt het geloof dicht bij je hart en je diepste emoties. Daarnaast heb je in een kerk te maken met mensen van het eerste uur die de gemeente hebben opgebouwd. Als er dan nieuwe mensen komen met andere ideeën, kan dat moeilijk zijn. Ik wilde zelf een positieve bijdrage leveren toen ik in de kerkenraad kwam, maar ik merkte dat ik ongemerkt toch ging meedoen met de conflicten. Ik werd meegesleurd. Ik heb veel fouten gemaakt. Ik ben afgebrand vertrokken. Het heeft me maanden gekost om daarvan bij te komen. Ik kon het pas loslaten op het moment dat ik ook mijn eigen fouten kon erkennen en belijden aan God."

Tineke: ,,Gebrek aan eenheid is heel verdrietig en het is een slecht uithangbord. Maar wij geloven sterk dat je de gelovigen in Christus in alle kerken tegenkomt. Kerkmuren doen er niet toe. Ze zijn door mensen opgetrokken. Ik ben als kind opgegroeid naast een rooms-katholieke parochie en de pastoor was als een soort opa voor me. Dat was leuk en daar vind je ook geloof. Dan heb je het over Jezus en kom je tot de kern. Daar gaat het om."

[][Nu komen er veel positieve signalen naar buiten over dominee Hansum en worden de kerkdiensten weer goed bezocht. Dat is toch verheugend?

Marco: ,,Ja, maar een kerk moet niet afhankelijk zijn van alleen een predikant. Je moet kader in de kerk kweken. De visie van de predikant moet breed gedragen worden, want er komt een tijd dat ook hij weggaat. Dan moet het niet als een kaartenhuis instorten."

[][Waardoor floreert een kerk?

Marco: ,,Onze predikant is een bruggenbouwer. Hansum is best vooruitstrevend en een visionair, maar respecteert en begrijpt ook mensen met een behoudende visie. Hij is open, stelt zich kwetsbaar op, is bewogen met mensen en geeft hen erkenning. Hij is echt."

Tineke: ,,Onlangs is in het kerkblad ook onderkend dat we een gemeente zijn met veelkleurigheid. Dat kan je zwakte zijn, maar ook je kracht. Laat iedereen in zijn of haar waarde. Iets hoeft je niet aan te spreken, maar je kunt van elkaar leren. We hebben in onze kerk christenen van evangelischen tot de Gereformeerde Bond. Anderen houden weer van symboliek in de liturgie. Je moet elkaar de ruimte geven en bedienen, om zo het geloof te versterken. Dan kan iedereen groeien."

Marco: ,,Het is belangrijk dat je uitlegt waarom je dingen doet. In het Nieuwe Testament staat nergens voorgeschreven hoe we kerk moeten zijn. Er wordt alleen gezegd dat we samen moeten komen. Daarom is er ruimte voor beleving, hoe dat bij jouw past. We zijn allemaal anders, dus zullen we moeten polderen. Bovendien moeten we als kerk nog meer naar buiten toe."

[][Je werkte jarenlang bij de firma Johannus Orgelbouw uit Ede en reisde in je functie de wereld rond. Wat deed dat met je?

Marco: ,,Ik zag in andere landen hoe mensen in dezelfde God geloven, maar dat ze dit op een totaal andere manier beleven. Dat schept ruimte in je eigen geloofsvisie. We hoeven elkaar niet de maat te nemen. Jezus gaat met iedereen Zijn weg en wij kunnen zelf geen mensen bekeren."

[][Je bent ook (kerk)organist, Marco. Ervaar je God in de muziek?

Marco: ,,Ik kan mijn geloof uiten met muziek."

Tineke: ,,Als hij tijdens een kerkdienst speelt, kan ik horen of hij geraakt is door een preek. Je hoort de emotie die erin doorklinkt."

[][Wat vind je het mooiste lied, Marco?

Marco: ,,'U zij de glorie'. Dat is in essentie waar het geloof over gaat. Dat je bij alles in je leven toch 'Dank U God' kunt zeggen. Hem de eer geven. Dat lied is zowel bij mijn vader als mijn moeder bij het open graf gezongen, waar een paar honderd mensen bij stonden. Dit heeft grote indruk op me gemaakt. Dat je in alles voelt dat de dood niet bij het leven hoort en dat je dan de kracht krijgt om dat te zingen. Want daar stopt het leven niet. Jezus treurt nu met ons mee, want Hij is bewogen met mensen."

[][Hoe kijken jullie tegen de Bijbel aan?

Tineke: ,,De Bijbel gaat vooral over de relatie die God met mensen wil en wat Hij daar voor over heeft. Dat Hij de mensen lief heeft. Hij wil een relatie met mensen en geeft ons daarom de keuze om Hem te leren kennen. Dat is zijn verlangen. Hij respecteert wel onze keuze."

Marco: ,,Vroeger ging ik oeverloos met mensen in discussie om het geloof te bewijzen, maar dat lukt je niet. Daar moet je mee stoppen. Voel je het, ervaar je het, geloof je het? Daar gaat het om. Nu daag ik mensen wel uit om Hem te vragen of Hij zichzelf wil openbaren aan iemand. Durf je zo'n uitdaging aan?"

[][Begin juli van dit jaar stop je na 24 jaar bij Johannus Orgelbouw en ga je werken bij de zendingsorganisatie Operatie Mobilisatie. Waarom?

Marco: ,,We zagen een advertentie van Operatie Mobilisatie. Die organisatie zocht iemand voor relatiebeheer en fondsenwerving. Dat pakte me, want het staat dicht bij mijn huidige werk. Je verkoopt iets en hebt contact met mensen. Bij de sollicitatie klikte het enorm en er werd een groot verlangen bij me opgewekt. Ook werd ik bevestigd door mensen die mij goed kennen en hoorde ik in een lezing iemand spreken over de vraag: 'Durf je dingen los te laten?'. Daarom heb ik de knoop doorgehakt. Deze organisatie werkt wereldwijd, ook in 'moeilijke' wijken van steden als Den Haag. Om mensen daar te helpen en bij God te brengen, door relatieopbouw. Ik ben ervoor om de achterban te mobiliseren, zodat de mensen aan de frontlinie uit de voeten kunnen."

[][Tineke, jij gaat (weer) werken bij hospice De Olijftak in Ede. Hoe beleef je dat?

Tineke: ,,Het is bijzonder en dankbaar werk om in die laatste fase een stukje op te mogen gaan met onze gasten en hun familie. Veel mensen komen met veel paniek binnen, maar ervaren bij ons veel rust. Omdat de zorg wordt overgenomen. Eerst is het eng voor de patiënt, omdat hij of zij gaat sterven, terwijl ook de familie erg verdrietig is. Maar de beleving verschilt sterk per persoon. Wij kunnen aanwezig zijn en de mensen rust geven. Zij sterven meestal zoals ze zijn. Soms kun je in gesprek komen en de diepte in gaan. De stress die er thuis was, is er dan niet meer. Het vraagt overgave om te sterven."

[][Wat vind jij de mooiste bijbeltekst?

Tineke: ,,Dat is Fillipenzen 4. Paulus zit in de gevangenis en hij zegt dan dat je toch blij kunt zijn. Dat je God alles kunt vragen en dat de vrede van Hem alle verstand te boven gaat. Je mag met alles bij Hem komen en Hij zal je helpen. Die vrede ervaar ik sterk en die zou ik aan iedereen willen doorgeven."