• Pauw Media
  • Anneke Kempeneers

'God riep mij om dit te gaan doen'

VOORTHUIZEN ,,´Waarom ga je nog niet een keer terug naar Suriname, want daar heb je het steeds over? Misschien is dat wat God tegen je wil zeggen´, zei de directeur van Kimon tegen me. Anneke Kempeneers uit Voorthuizen gaat in Suriname werken als begeleider van jongeren op een middelbare school.

Haije Bergstra

Anneke Kempeneers gaat naar Suriname met een speciale bedoeling. ,,Ik ervoer een roeping om dit werk te gaan doen. Iedereen in deze wereld moet over God en de Bijbel horen. Ik hoop voor stichting Kimon te gaan werken, een Nederlandse organisatie die zich richt op kinderen. Ze werken al in veel andere landen, maar voor hen is dit het eerste project in Suriname. Ik had eerder al een week of tien vrijwilligerswerk gedaan in het kindertehuis van het Leger des Heils in Paramaribo.´´

,,Ik ervoer dat zending iets voor mij was en, zoals ik al zei, dat God mij riep om dit te gaan doen. Ik ben me in de eerste plaats vooral in Afrika gaan oriënteren. Ik heb gesolliciteerd en zat een paar keer bij de laatste twee, maar werd het steeds net niet. Dat was voor mij wel een bevestiging dat het geen gekke gedachte was om inderdaad in het buitenland te gaan werken. Maar de vraag beleef wel: naar welk land ga ik dan? Ik had contact gehad met de directeur van Kimon. Hij zei: ´Waarom ga je nog niet een keer terug naar Suriname, want daar heb je het steeds over? Misschien is dat wat God tegen je wil zeggen´. Via iemand die in Suriname had gewerkt, had ik binnen een week een hele tour door Suriname gepland. Zo ben ik door het land gaan reizen en ben ik overal een weekje geweest. Ik kwam met iemand in contact van een baptistengemeente, die zei dat ze problemen hadden met jongeren, door schooluitval. En zo ben ik daar terecht gekomen", vertelt Anneke.

INTERNAAT ,,Tot voor kort leefden de mensen in het binnenland zelfvoorzienend, wat wil zeggen dat er geen betaalde banen zijn en dat mensen leven van hun groentetuin, jacht en visserij. Maar dit gebied ontwikkelt zich ook steeds meer, onder andere doordat er steeds meer naar goud wordt gezocht.

Daarnaast nemen de invloeden uit de stad toe. Om te zorgen voor nieuwe voorzieningen is geld nodig. Om aan geld te komen is een baan noodzakelijk. Ouders realiseren zich dat jongeren meer opleiding nodig hebben dan alleen de basisschool, anders redden ze het niet in de toekomst. Daarom gaan er steeds meer jongeren naar het vervolgonderwijs als ze 11 jaar oud zijn.

De school bevindt zich niet dicht bij huis, maar in een dorp verderop. Het is een Marron-dorp, met een andere taal en cultuur. De jongeren hebben het daar best moeilijk mee. Ze gaan één keer per maand een weekend naar huis en verder moeten ze het zelf zien te rooien.

Ze zitten wel op een internaat, maar dat biedt alleen het noodzakelijke levensonderhoud. Er is bijvoorbeeld geen hulp bij het huiswerk. Als ze tegen dingen aanlopen, hebben ze geen aanspraak. Op dergelijke momenten is de verleiding om te stoppen met school groot. Het is voor hen aantrekkelijk om een baantje te zoeken waarmee je veel geld verdient. Soms is het zelfs zo dat jongeren met school stoppen en dat hun ouders er pas na een aantal maanden achter komen, door de afstand tussen de school en thuis."

EEN SOORT TANTE ,,Ik hoop te gaan wonen in de plaats waar de school staat. De jongeren weten dat ik kom en vinden dat fijn. Ik zal voor hen een soort 'tante' worden. In het begin zal ik nog niet zoveel huiswerkbegeleiding geven, maar zal ik er vooral voor hen zijn en bij hen langs gaan. Ook kunnen ze mij opzoeken. Ik vind het van belang dat ik in het dorp woon, zodat ze na schooltijd bij mij op de 'bank kunnen ploffen'. Eén keer per maand gaan de jongeren twee dagen naar huis. Ik ga dan om de beurt mee naar een dorp, zodat ik de ouders en de mensen van de kerk ook leer kennen. Ik hoop dat ik deze jongeren kan motiveren en ondersteunen om de opleiding af te maken. Eén derde van de jongeren komt uit een christelijk gezin. Ik hoop hen te helpen om vorm te geven aan hun christelijke geloof. Van de jongeren die niet christelijk zijn, hoop ik dat ze in aanraking komen met de Bijbel. Niet alleen de school, maar ook de de ouders van de jongeren zijn blij dat er begeleiding komt. Ook de ouders die niet christen zijn", zegt Anneke.

Als er vraag naar is, gaat ze ook meehelpen met het kinder- en jongerenwerk in verschillende kerken. ,,Ik heb tien jaar zondagsschool gegeven en recent nog een cursus over kinderwerk gevolgd. Zondagsschoolleiders in Suriname vroegen om zowel materiaal als training. Dat gaat in de toekomst vanzelf wel lopen, want iedere kerk heeft een zondagsschool. Jeugdwerk is er nog erg weinig. Vroeger gingen jongeren vanaf de basisschool een paar jaar werken en stichtten ze daarna zelf een gezin. Dat verandert.

Er is ook een echtpaar dat bijvoorbeeld activiteiten in de zomervakantie aanbiedt aan jongeren. Het is de bedoeling dat dit ook in andere dorpen zal worden gedaan."

CONTACTEN ,,Ik hoop eind februari klaar te zijn met de taalstudie. In Suriname zal ik in de praktijk nog veel moeten oefenen. We zijn daarnaast nog bezig met fondsenwerving, om het werk financieel mogelijk te maken. De vertrekdatum naar Suriname hangt af van voldoende fondsen."

Als ze in Suriname verblijft, ligt de nadruk eerst op het maken van contacten. ,,Ik zal aan de mensen moeten wennen en de cultuur leren kennen. Dat haal je niet uit boeken. Hoe dat zal gaan, weet ik nog niet, maar dat geldt voor meer dingen in het leven."

Wie het werk Anneke Kempeneers financieel mogelijk wil maken, kan contact opnemen met het Home Team: htsuriname@gmail.com.