• Pauw Media

'In je eentje red je het niet'

BARNEVELD Familie, het gezin, de wijk, de kerk, de gemeenteraad, overal waar mensen elkaar opzoeken, voelt Wilma Heijkoop-van Maanen (56) zich als een vis in het water. De Barneveldse hamert op het belang van sociale cohesie. Ze is nu drie jaar raadslid voor de Christen Unie (CU).

Freek Wolff

U bent in Barneveld geboren in een boerderij aan de Barnseweg, volgde de pabo om onderwijzeres te worden en werkte tien jaar in het basisonderwijs, waarvan zes jaar in Doornspijk. U ging daarna weer in Barneveld wonen en trouwde met John Heijkoop, met wie u drie kinderen kreeg. In een peuterspeelzaal ging u in 2000 werken, in 2010 kwam daar de buitenschoolse opvang bij. Enkele jaren daarna kwam u in de politiek terecht. U en uw man zijn ook meelevend lid van de Hervormde Gemeente (Oude Kerk / Rehoboth / Goede Herderkerk). Kreeg u 'de handen uit de mouwen steken' van huis uit mee?

,,Ja, mijn ouders waren voorbeelden om bij de kerk actief te zijn. We zijn erg geworteld in deze kerk, daar voelen we ons thuis. Mijn man is niet kerkelijk opgevoed. Hij kwam door het jeugdwerk en vrienden in aanraking met het geloof. Ook nu zie ik dat mensen die op zoek zijn naar zingeving door contacten bij de kerk en bij God komen. Ik vind het boeiend om te zien hoe dat gaat."

Dus tegen de secularisatie in ziet u dat er nog steeds mensen aanhaken bij de kerk en het geloof?

,,Ja, eind vorige eeuw zag je dat sommige kaders verdwenen en was vrijheid het credo. Tegenwoordig zie je een trend dat mensen daarop terugkomen. De Tien Geboden zijn de kaders van God. Als we ons daar allemaal aan hielden, zou de wereld er veel mooier uitzien."

Maar als mensen daarmee aan de slag gaan, met Jezus als Verlosser en goed voorbeeld, hebben ze de kerk dan nog wel nodig?

,,In je eentje red je het niet. Een boom die alleen staat waait veel sneller om dan wanneer deze in een bos staat. Je hebt de gemeenschap met elkaar nodig. Dat merk je nu nog veel meer dan vroeger. De samenleving wordt individualistischer, de gezinnen wonen verder uit elkaar en ze worden kleiner. Dan moet je elkaar goed vasthouden, liefst heel dichtbij. In de straat, in je gezin, in je familie, in je huwelijk. Dat is zó belangrijk. Als christenen moeten we tegen de stroom in zwemmen, om verbinders en bruggenbouwers te zijn. Net als de Heere Jezus. Zo hebben we vandaag een maaltijd in het wijkgebouw en morgen een barbecue met onze kerkelijke wijkgemeente. Vorige week hadden we een buurtbuffet. Met één mailtje rondsturen heb je dat voor elkaar. Het was supergezellig. Informeel is al heel veel mogelijk. Niet teveel gedoe. Dan leer je elkaar best goed kennen. Iedereen heeft z'n eigen verhaal, merk ik. De diversiteit in onze wijk Norschoten is groot."

Ogenschijnlijk heerst hier welvaart, maar is er volgens u ook nood achter de voordeur?

,,Als je met enige regelmaat door de wijk loopt, leer je steeds meer mensen kennen. Je merkt dan dat heel wat mensen contact op prijs stellen en dat iedereen zijn eigen verhaal heeft.

Sommigen hebben behoefte aan tien vrienden, anderen nemen met twee personen genoegen. Je hebt extraverte en introverte mensen."

Ziet u speciale taken voor christenvrouwen?

,,Ja, er zijn veel taken en er gebeurt veel. Mannen en vrouwen vullen elkaar goed aan. Ik denk dat vrouwen op terreinen als onderwijs, sociale samenhang en de zorg goed op de hoogte zijn en een luisterend oor bieden. Maar de diversiteit vind ik erg belangrijk, dat ook allochtonen en jongeren gehoord worden."

U was met uw man een keer deelnemer aan de marriage course en was drie keer leider. Waarom vindt u dat zo'n goede cursus?

,,Mannen en vrouwen zijn verschillend en vullen elkaar aan. Communiceren is cruciaal. Stel je de juiste vragen en peil je elkaars verwachtingen? Dat komt aan de orde en dat is superleerzaam. Het accent ligt op de betrokkenheid op elkaar. Wij vonden het echt een avondje uit. Maar als je relatie stroef loopt, kan dat een ander verhaal zijn."

Waarom vindt u de samenhang van familie en wijken belangrijk?

,,Daar mogen we in de samenleving nog veel meer aandacht aan besteden. Ik ben blij dat twee van mijn broers in onze wijk wonen. Lekker dichtbij. Je hoeft niet hetzelfde te zijn, maar als er iets is, kan je op iemand terugvallen. Ik deed vrijwilligerswerk bij Homestart, een project waarbij moeders andere moeders een duwtje in de rug geven door met elkaar op te lopen. Ook voor allochtonen is een netwerk in de directe omgeving belangrijk. Daar heb ik mooie dingen zien gebeuren."

Hoe belangrijk is het begrip vergeving?

,,Ik ken situaties waar erge dingen zijn gebeurd, maar waar mensen ondanks alles heel onbaatzuchtig zijn. Dat doen ze om te voorkomen dat er scherven ontstaan. Vergeven is belangrijk. Je moet mensen een nieuwe kans kunnen geven, want dat doet God ook. Hij vergeeft ons, hoewel wij met al onze eigenaardigheden telkens brokken maken. Iemand die dat heel goed kon, is voor mij echt een voorbeeld. Je moet kunnen vergeven, ook al is dat soms moeilijk. Dat mis ik soms in onze maatschappij: ben je eenmaal afgeschreven, dan zoeken we wel een ander. We moeten leren om in afhankelijkheid van Jezus te leven. Echt dienen lukt ons niet perfect, maar daar mag je om bidden."

Brengt u moeilijke kwesties in gebed bij God?

,,Het is moeilijk om stil te zijn voor God. Als je in de politiek zit, neemt je dat zeven dagen in de week en 24 uur per dag in beslag. Voor gebed en stille tijd kun je het beste vaste regels hebben. Het is belangrijk om pas op de plaats te maken. Bij de maaltijden lezen we samen in de Bijbel, in een dagboek en bidden we hardop. Dat doen we aan het einde van de dag meestal ook nog een keer. Dit zijn zulke waardevolle dingen, dat je samen God belijdt en vanuit je geloof leeft. Dat geeft iets heel moois. Het geloof is de bodem onder je bestaan. Je probeert in afhankelijkheid van God te leven."

Dat helpt ook als het erg tegen zit?

,,Ieder mens maakt moeilijke dingen mee, maar God is erbij! Als je met Hem door moeilijkheden en verdriet heen gaat, ben je nooit alleen. Ik ken mensen in mijn omgeving die het moeilijk hebben. Bijvoorbeeld door een overlijden. Dan zeg je: waarom? Maar daarom hoef je God nog niet los te laten. Of beter gezegd: het is andersom. Hij laat jou niet los. Hij is er altijd bij. Dat lees je ook in de Psalmen. Maar dat is niet altijd eenvoudig."

Met welk onderwerp heeft de ChristenUnie de afgelopen jaren iets bereikt wat te maken heeft met de christelijke signatuur?

,,De echtscheidingsproblematiek. Het gaat me echt aan het hart dat er jaarlijks zoveel relaties op de klippen lopen. We hebben dat als partij op de agenda proberen te zetten. Onze wethouder, organisaties als het CJG, stichting Elan en Stimenz zijn goed bezig op dit gebied. Daar gaan we met onze partij mee in gesprek en op werkbezoek. Binnenkort gaan we naar de Rudolphstichting, een organisatie op het gebied van pleegzorg. Zo zijn er velen die zich inzetten om te proberen in de gebrokenheid, die jonge levens met name raakt, iets positiefs te bereiken."

In deze landelijke kabinetsformatie komt de ethische kwestie van voortijdige levensbeëindiging behoorlijk op tafel. Dit blijft een groot struikelblok tussen D66 en de ChrisenUnie. Staat u volledig achter partijleider Gert-Jan Segers?

,,Ja, daar moeten we niet te makkelijk over doen. De samenleving is harder geworden. Kijk goed naar het algemeen belang. Hoe ben je dienstbaar?

Als je meer aandacht aan dienstbaarheid schenkt, ontstaat er denk ik minder vraag naar euthanasie. Met goede hulp en zorg voor ouderen kun je daaraan werken. De vraag is wat je voor mensen kunt betekenen. Daar is bij professionals vaak weinig tijd voor. Dan wordt er vaak een beroep gedaan op vrijwilligers. Dan gaat het wringen. Waar is de balans tussen de inzet van professionals en vrijwilligers? In zorg en onderwijs moet ook meer geïnvesteerd worden. En er moet vooral nagegaan worden wat echt nodig is om te doen. Er is zoveel administratie die ten koste gaat van de handen aan het bed en voldoende tijd voor de kinderen in de klas."

Kunt u uw visie op het naderen van de dood nog eens uitdiepen?

,,Dan mag je uitkijken naar Gods koninkrijk. Hij zal alles goed maken. Als mensen ernstig ziek zijn, kunnen er heel moeilijke vragen ontstaan. Voor mensen die depressief zijn, kan omzien naar elkaar veel betekenen. Even een babbeltje maken, een groet of knik naar de ander, het lijken de simpelste dingen, maar ze zijn zo belangrijk. Iedereen wil gezien worden. Leraren, jeugdleiders en ouders kunnen voorbeeldfiguren zijn. Zo zie ik echtparen die hun huis open stellen voor jongeren. Prachtig."

Ik zie een gitaar en een piano in uw huis. Speelt u er zelf op?

,,Ik heb jaren gitaar gespeeld in het jeugdwerk, maar tegenwoordig niet meer. Ook op de piano wordt hier niet meer zo gespeeld. We zingen wel samen liederen na het eten."

Wat is een favoriet lied van u?

,,'Glorie God'. Dat gaat over de overwinning, dat Jezus door alle gebrokenheid en ellende heen alles overwonnen heeft. Dat de dood niet het einde is. Ik ken iemand die een schilderij gemaakt heeft naar aanleiding van een lied van Gerald Troost. Dat lied gaat over het gegeven dat dit leven niet het einde is en dat je straks weer bij elkaar bent. Dit kan veel troost geven in moeilijke tijden. God draagt ons door alles heen."