• Bram van den Heuvel

Afscheid van Barneveld, België lonkt

BARNEVELD De verhuiswagen staat begin augustus voor zijn deur, maar een nieuwe woning heeft Erwin Lieftink nog niet. ,,Een oefening in geduld´´ voor de 35-jarige Barnevelder, die deze zomer samen met echtgenote Eva en zijn vier kinderen naar België emigreert. In Gent wacht de advertentieverkoper bij BDUvakmedia een nieuwe uitdaging: als predikant.

Erik Roest

Zendeling.´´ Dat was jarenlang het antwoord van de jonge Erwin op de vraag wat hij wilde worden ,,als hij later groot was.´´

,,In onze kerk -ik ben opgegroeid in de Vergadering van Gelovigen- waren met enige regelmaat evangelisten te gast. Zij vertelden de mooiste verhalen, gingen bijvoorbeeld naar Kosovo om vlak bij een oorlogsgebied mensen te helpen. Ik hoorde tijdens hun verhalen de bommen bij wijze van spreken bijna inslaan. De combinatie van spanning en zinvol bezig zijn sprak me erg aan.´´

Het leven liep anders voor de vrolijke krullenbol, die een gezinnetje stichtte met zijn geliefde Eva en advertentieverkoper werd bij BDUmedia. Inmiddels is hij vader van vier kinderen: Gaël (8), Wolf (5), Nèvaeh (4) en Skip (0), die nog maar een paar weken oud is. ,,Ik heb niets te klagen, maar ik mis wel iets. Ik ben al een tijdje op zoek naar meer zingeving in mijn leven.´´

Lieftink bezocht conferenties, voerde gesprekken met vrienden en onbekenden en vroeg God in gebeden om raad. ,,Uiteindelijk groeide het verlangen om voorganger te worden. Mooi natuurlijk, maar hoe pak je dat aan?´´

Erwin studeert inmiddels aan de ETA (Evangelische Theologische Opleiding), waar hij het onderdeel bijbelse theologie dit jaar hoopt af te ronden ronden. Daarna heeft hij nog een jaar of drie te gaan.

Een klein jaar geleden stuitte Erwin op een vacature voor een functie als tweede predikant bij de Vrije Evangeliegemeente De Burg in Gent. ,,Ik herkende mezelf meteen in die functie. Ze zochten een spil voor het muziekteam, iemand die met de jeugd wilde werken. Het was bovendien een functie waarbij de kandidaat de ruimte zou krijgen om te groeien.´´

Erwin was enthousiast, maar hij zag voldoende beren op de weg. ,,Eva en ik hadden een plan. Ik zou eerst mijn opleiding afronden en daarna zouden we wel zien waar God ons wilde hebben. Deze functie kwam veel te vroeg. En België...´Eva ziet me aankomen´ dacht ik nog.´´

DIT MOET JE LEZEN De Barnevelder probeerde het buitenlandse avontuur van zich af te zetten, maar de functie liet hem niet los. ,,Op een gegeven moment heb ik de vacature aan Eva laten zien. ´Schat, je moet dit lezen´. Haar reactie: ´Dit ben jij´, Een goede vriend zei hetzelfde.´´

Twee weken later ging er een mailtje richting België. Nog geen uur later hing Kris Medart aan de lijn, de huidige voorganger van de gemeente in Gent. ,,Het was een geanimeerd gesprek, we hadden meteen een klik.´´

Omdat beide partijen enthousiast waren, volgde er een verkennend gesprek. ,,We zijn een dag naar Gent geweest om de stad te ontdekken. Ook spraken we met de voorganger en een deel van de kerkenraad. Op de weg terug zei ik tegen Eva -en dat is niet arrogant bedoeld-: ,,Is het heel gek om te denken dat ze de juiste kandidaat hebben gevonden?´´ Eva had dat gevoel ook.´´

De mogelijke aanstelling van de Hollander Lieftink in het Belgische Gent zette beide partijen aan het denken. ,,In november heb ik een keer gepreekt daar, zodat de gemeente ook een beetje aan mij kon ruiken. We hebben de kinderen meegenomen. Die voelden zich meteen op hun gemak. Dat verraste ons.´´

HUIZENJACHT Na weken van wikken, wegen en bidden hakten Erwin en Eva de knoop begin dit jaar door: ´We gaan het doen´. ,,We hebben ons huis in Barneveld te koop gezet, zijn in België op huizenjacht geweest en hebben daar de toekomstige school van onze kinderen bezocht. Het voelde voor alle partijen heel goed aan. Onze kids waren ook enthousiast, al zijn ze natuurlijk soms ook boos en verdrietig omdat ze hun vriendjes en vriendinnetjes straks niet meer zien. Ik zou ook boos worden als mijn ouders besloten om naar het buitenland te gaan terwijl ik daar geen stem in heb. Ik ben er wel van overtuigd dat ze daar heel snel zullen wennen en dat ze begin 2018 al een behoorlijk woordje Vlaams spreken.´´

In zijn eigen inburgering heeft Erwin ook vertrouwen. Geen wonder, want zijn open houding, makkelijke babbel en gevoel voor humor maken de predikant in wording uiterst aimabel en benaderbaar. ,,Toch moet ik goed opletten straks. Het is voor een Vlaming makkelijker om met een Nederlander om te gaan dan andersom. Wij Nederlanders zeggen wat we vinden, zijn heel direct, maar Vlamingen zijn dat niet. Met Belgen moet je eerst een relatie opbouwen voordat ze zeggen wat ze écht bedoelen. Ze zijn moeilijker te doorgronden. Het wordt voor mij een uitdaging om daar goed mee om te gaan.´´

,,De belangrijkste drie pijlers van mijn werk binnen de gemeente worden de jeugd, spreken en muziek. Ik krijg alle ruimte om me te ontwikkelen. Ik kan meegroeien in het spoor van de eerste predikant, zodat ik me het vak langzaam maar zeker kan toeëigenen. Ik draag niet meteen de eindverantwoordelijkheid. Dat is beter voor mij, maar ook voor de gemeente. Verder krijg ik alle tijd en ruimte voor mijn studie.´´

Omdat Erwin in zijn enthousiasme de neiging heeft zichzelf wel eens voorbij te leven, heeft hij zijn vrouw Eva vetorecht verleend. ,,Werk en privé gaan straks door elkaar lopen, dat is nu eenmaal zo. Daar gaan we goede afspraken over maken met elkaar. Maar als Eva vindt dat het te gortig wordt, mag zij de stekker eruit trekken. Uiteindelijk is het gezin prioriteit nummer één. Als ik dat uit het oog dreig te verliezen, mag mijn vrouw aan de bel trekken.´´

GEDULD In deze roerige tijd, die in het teken staat van afscheid nemen, talloze zaken regelen en het aanstaande vertrek, wordt Erwins geduld danig op de proef gesteld. ,,Voor mij is dat enorm lastig. Ik ben een doener, wil alles liever gisteren dan vandaag geregeld hebben. Afwachten behoort niet tot mijn kernkwaliteiten.´´

De afgelopen maanden werd de Barnevelder op dat gebied uitgebreid getest. ,,We hebben veel kijkers gehad, bij ons huis, maar de meesten vonden de keuken niet mooi. Dan moet je vertrouwen houden dat er toch een koper komt. Het is uiteindelijk goed gekomen, maar nu wacht ons de volgende uitdaging: het vinden van een huis. We waren al twee keer heel dichtbij, maar beide keren heeft de verhuurder voor andere huurders gekozen. En begin augustus staat de verhuiswagen voor de deur, dus de tijd begint te dringen. Ik ben er opvallend rustig onder, merk ik. Ik blijf geloven en vertrouwen dat God zal voorzien. Dat heeft Hij altijd gedaan en dat zal Hij ook nu weer doen. Dat betekent niet dat ik hier blij van word. Soms ben ik gefrustreerd, word ik boos. Ook op God ja. Daar is ook helemaal mis mee. Ik mag best boos zijn op Hem, als ik daar een goede reden voor heb. De vraag is: wat doe je er vervolgens mee. Je moet ook weer de stap naar God toe maken door te bidden. En dan ervaar ik vaak rust, kan ik het ook beter loslaten.´´

Erwin ziet het als een uitdaging om in zijn nieuwe werkomgeving de bijbelse boodschap te vertalen naar de praktijk van alledag. ,,Die vertaalslag is ontzettend belangrijk. We worden uitgedaagd om een stukje liefde en vriendelijkheid te brengen in de wereld om ons heen. Dat is wat mij betreft het enige medicijn in de strijd tegen haat en onverdraagzaamheid.´´

GENADELOOS In het verlengstuk van liefde en vriendelijkheid houdt de voorganger in wording ook een vurig pleidooi voor mildheid. ,,Wij kunnen als mensen, ook in de kerk, snoeihard oordelen over anderen. Het geheven vingertje ligt altijd op de loer. Wij prediken de genade, maar zijn vaak genadeloos. Wij hebben wel een open houding naar ex-moordenaars en -criminelen, die zich hebben bekeerd. Maar geloofsgenoten die de mist in zijn gegaan -en dan gaat het vaak over seks of geld-, die worden genegeerd of afgeserveerd.

Meer bescheidenheid zou ons passen, zeker als we eens vaker in de spiegel kijken en in de bijbel lezen.´´

,,,Ik probeer niet te oordelen en mensen in hun waarde te laten. Maar dat is lastig, want je hebt al snel je (voor)oordeel klaar. Wat ik mezelf probeer voor te houden, is dat God van ieder mens houdt en dat ik word uitgedaagd om dat zelf ook te doen. Dat is een flinke uitdaging.´´ Lachend: ,,Daar ben ik de rest van mijn leven wel zoet mee.´´

,,Ik geloof best dat er mensen zijn die denken dat ik volslagen idioot ben, maar een stap nemen in geloof is niet hetzelfde als een sprong in het diepe. Ik geloof dat God dit voor ons in petto heeft. We hadden ook terecht kunnen komen in Groningen of Lutjebroek, maar het is Gent geworden.´´