• Pauw Media

'Ze werd zomaar uit ons leven gerukt'

BARNEVELD Wat een kleine ingreep moest zijn in het ziekenhuis, werd de Barneveldse Frieda Tahamata begin dit jaar fataal. Tahamata, spin in het web binnen het Molukse vrijwilligerswerk en oprichter van het Barneveldse steunpunt Mantelzorg, overleed plotseling in februari, op 63-jarige leeftijd. Directeur Ellen Alders van Welzijn Barneveld blikt terug. ,,Van een vrouw als Frieda was er maar één.''

Wouter van Dijk

Eén foto, een beetje omgekruld in een houdertje op een dressoir. De tastbare herinnering aan Frieda lijkt in het kantoor van Ellen, bovenin het pand van Welzijn Barneveld aan de Wilhelminastraat, wat minimaal. ,,Ja, ik had de foto nog een keer willen inlijsten. Maar goed, ik ben niet zo van de relikwieën.'' Wat niet wil zeggen dat de medewerkster, de oprichter van het steunpunt mantelzorg, al vergeten is. ,,Integendeel. Haar persoonlijkheid, haar hartelijkheid, ik krijg daar nog steeds een warm gevoel van.''

,,Het zijn vaak de onverwachte momenten dat Frieda gemist wordt'', vervolgt ze. ,,Vorige week bijvoorbeeld, kwam weer iemand ons kantoor binnen voor, wat later bleek, een 'Frieda-momentje'. Zo noemden we dat altijd, als mensen vooral om een praatje, een schouder verlegen zaten. Gewoon even een beetje huilen. Frieda kon als geen ander luisteren, zonder te oordelen. Maar ze zorgde er dan wel voor dat diegene die om hulp kwam vragen, sterker het pand weer verliet. Voor elk probleem had zij een oplossing. Nou had ik dus zelf zo iemand aan tafel, maar daar ben ik dus niet helemaal geschikt voor.''

Frieda moest begin februari op een maandag naar het ziekenhuis voor, zoals dat op dat moment werd aangegeven, een vrij kleine ingreep. ,,'Ik ben er snel weer hoor', riep ze nog. Ik drukte haar nog op het hart minstens twee weken rust te nemen na de operatie.'' De volgende dag was ze alweer thuis. ,,Twee collega's van mij gingen die middag nog even bij haar langs, een kopje koffie drinken. Alles was prima, niets aan de hand.'' Totdat ze het diezelfde avond erg benauwd kreeg en met spoed weer werd opgenomen. ,,De volgende dag belde haar man. Frieda had allerlei bloedingen, het zag er niet goed uit. Een collega appte hem: 'geef haar maar een paar kusjes namens ons', waarop hij reageerde: waarom kom je die niet zelf geven?''

Nog diezelfde woensdagmiddag reisde een delegatie van zo'n twintig werknemers van Welzijn Barneveld af naar het ziekenhuis in Amersfoort. ,,Waar we haar zagen liggen op de intensive care, omringd door familieleden. Toen ik haar daar zo zag, aan al die slangen, wist ik: 'dit komt nooit meer goed'.'' Nog diezelfde nacht overleed Frieda, nadat ook nierfalen werden geconstateerd.

,,Tja, en wat moet je dan? De schok was enorm. Het voelde voor ons écht alsof ze zomaar uit ons leven is gerukt en in feite is dat ook precies wat er is gebeurd. Frieda was ontzettend geliefd bij velen. Ze liet veel mensen even stuurloos achter. Frieda werd thuis opgebaard. Toen ik bij hen thuis kwam, trof ik een verdrietige, diepgeraakte familie die tegelijk enorm gastvrij en liefdevol was voor iedereen die langskwam. Het afscheid was dan ook emotioneel.''

De werknemers van Welzijn Barneveld zullen verder moeten zonder Frieda. ,,Maar het steunpunt voor mantelzorgers blijft bestaan. Frieda startte ooit die motor, wij houden 'm nu draaiende. Het leven gaat door, maar we zullen haar blijven missen.''

Een paar dagen na de uitvaart van Frieda, sneeuwde het licht in Barneveld. De wind vormde op de stoep voor het pand van Welzijn Barneveld twee hartvormpjes. ,,Een collega van me wees me erop'', weet Ellen nog. ,,Frieda stuurt ons nu al berichtjes.''