• Peter Pos
  • Privé archief

'Dribbelen tot kunst verheven'

BARNEVELD Simon Timorason was al 23 jaar toen hij werd ontdekt door SC Amersfoort. De dribbelaar van vv Barneveld speelde zich in de kijker na een beslissingsduel tegen Stroe. Anderhalf jaar speelde de nu 59-jarige Barnevelder bij de club uit de eerste divisie.

Peter Pos

Na het faillissement van de Amersfoorters besloot Timorason terug te keren naar de amateurs en zich op zijn maatschappelijke carrière te richten. ,,Ik heb ontzettend veel te danken aan de levenslessen van Loes Weimer."

Simon Timorason woont nog maar een half jaar in Amsterdam. Vanuit zijn appartement kijkt hij uit richting het Amsterdamse Bos. ,,Ik woon hier echt heerlijk. We voelden ons meteen thuis. Natuurlijk zal de band met Barneveld altijd blijven, daar liggen mijn roots. Toch ben ik blij dat mijn vader me als kind stimuleerde om verder te kijken en niet te blijven hangen in je vertrouwde leefomgeving.

Ik ben opgegroeid in De Biezen. Daar was ook de thuishaven van Maluka Muda, de club waar ik nooit gevoetbald heb. We woonden daar heel karig in houten barakken. Mijn vader had destijds al een vooruitziende blik. Hij was vooral bezig om ons goed neer te zetten binnen de Nederlandse samenleving. Wij waren één van de eersten die vanuit het kamp verhuisden naar een stenen woning. Als kind kon ik al aardig voetballen. Ik meldde mij als zevenjarige bij vv Barneveld, waar er, met enthousiasme van veel clubmensen, een warme sfeer was, vanaf de jeugd tot aan de senioren. Dat vond ik ook belangrijk. Ik had het geluk dat Loes Weimer jarenlang mijn jeugdtrainer was. Hij was destijds ook jeugdvoorzitter.

Helaas is hij is twee jaar geleden overleden. Ook door hem ben ik echt gevormd als mens. Hij zorgde voor saamhorigheid en duidelijkheid. Dat neem je mee in de rest van je leven. Van hem heb ik ook geleerd dat ik me nooit moest laten provoceren. Als er weer een overtreding op me gemaakt werd, dan was het opstaan en weglopen."

HOGEROP ,,Bij VVB heb ik de gehele jeugdopleiding doorlopen. Wij hadden een leuk team dat jaar in, jaar uit met elkaar voetbalde. Jongens als Ron Tissen, Rein Slootweg, Jan van Beek, en Nico van Leeuwen speelden later ook in het eerste elftal. Als A-junior viel ik al geregeld in het eerste in. Maar dat stelde niet zoveel voor hoor. We speelden in de eerste klasse van de onderafdeling. Moet je nagaan.

Op mijn twintigste wilde ik het toch wel graag eens hogerop proberen. Ik had het idee dat ik dat aan kon. Via Joop Kols, die mij later als trainer voorbereid heeft op mijn eerste stappen bij SC Amersfoort, door met me te trainen op en rondom de Koeweide in het Schaffelaarse Bos, kreeg ik de kans om bij vv Westermeijer Ede te gaan voetballen. Zij speelden destijds in de hoofdklasse op zondag. Ik mocht een keer meedoen in een oefenwedstrijd en daarna kon ik meteen blijven. Dus ging ik vanuit de onderbond naar het hoogste amateurniveau.''

GEBLESSEERD Slechts twee jaar duurde het avontuur in Ede. ,,Ik speelde alles onder trainer Vic Franssen, totdat ik halverwege het tweede seizoen zwaar geblesseerd raakte. Ik ben toen weer teruggekeerd bij VVB, om daar te revalideren. We hadden dat seizoen een uitstekende ploeg. Ron Tissen was onze spits, echt een goede voetballer, maar hij is nooit hogerop gaan voetballen. Zijn broer Harry stond op links en ik op rechts. En niet te vergeten 'lange' Jan Ruizendaal. We eindigden dat seizoen gelijk met Stroe. Er volgde een beslissingswedstrijd. Die verloren we, maar blijkbaar heb ik toch indruk gemaakt. Ruud Maas was de trainer van Stroe. Hij was een oud-speler van HVC, die club werd later SC Amersfoort. Hij tipte de club, denk ik, want kort na die wedstrijd werd ik per brief door SC Amersfoort uitgenodigd voor een testwedstrijd.''

TALENTVOLLE LICHTING ,,Het toeval wilde dat Thijs Tuhusula, mijn beste maatje, ook gescout werd. We kregen tegelijk een uitnodiging en spraken met elkaar af dat als één van ons niet aangenomen werd, we beiden niet zouden gaan. We mochten allebei blijven en kwamen in het C-team terecht. Tegenwoordig zouden ze dat Jong SC Amersfoort noemen. We kwamen in een talentvolle lichting. Willem van 't Land van VVOP zat er ook bij. We wonnen veel, terwijl het eerste niet naar behoren presteerde. Daarom besloot de trainer Henk Hofstee om de jonge talenten de kans te geven.

Nou ja, jong. Ik was op dat moment 23 en Thijs zelfs 24. Je kan beter zeggen dat de amateurs die nog geen ervaring hadden in het betaalde voetbal ingepast werden. Thijs ging als eerste over, vrij snel daarna kwam ik.

Willem volgde niet veel later. Hij had echt longen als een paard en was overal op het veld te vinden. Later heb ik nog wel eens met Willem met oud-SC Amersfoort gespeeld. Zelfs toen liep hij nog steeds heel veel. Hij traint momenteel bij VVZA in Amersfoort en heeft in het afgelopen seizoen top gepresteerd. Jammer dat promotie niet gelukt is."

AMATEURISTISCH ,,Tegen Excelsior maakte ik mijn debuut. Piet Struijk was geblesseerd en Ton Grueters uit vorm. Daarom kreeg ik de kans. Ik heb daarna nog wel een paar keer op de bank gezeten, maar na een tijdje kwam ik er vast in. Dat bleef zo totdat de club anderhalf jaar later failliet ging.

Het was leuk om het voetballen in de eerste divisie meegemaakt te hebben. Maar eigenlijk was het jammer genoeg allemaal heel amateuristisch.

Bij vv Ede hadden ze het beter voor elkaar en ook bij vv Animo, waar ik het seizoen erna voetbalde. Dat was nota bene een derdeklasser uit Amsterdam, maar wel heel ambitieus.

Uit die club ontstond later De Zwarte Schapen, de voorloper van het huidige Almere City FC.''

VAGE INTERESSE ,,Ik heb nog wel geprobeerd om in het betaalde voetbal te blijven. Er was vage interesse van VVV Venlo en Heracles. Maar dat werd nooit concreet. Wel kon ik naar Indonesië. Een club uit Jakarta wilde me hebben.

Ik zag dat wel zitten, mijn vrouw en ik waren op dat moment beiden werkloos. Toch ben ik niet gegaan. Mijn vader was net overleden en mijn moeder zag het niet zitten als ik daarheen zou gaan. Daarom ben ik in Nederland gebleven.''

Timorason speelde één jaar in Amsterdam. ,,Daar werd ik goed betaald, beter nog dan bij SC Amersfoort, waar ik op amateurbasis voetbalde. Daarna heb ik me echt toegelegd op mijn maatschappelijke carrière. Dat vond ik op die leeftijd belangrijker. Ik ben bij vv Maarssen gaan voetballen, omdat ik daar ben gaan wonen. Mijn mooiste wedstrijd ooit heb ik ook bij vv Maarssen gespeeld. Dat was in de derby tegen Fortitudo.

Er stond veel publiek langs de lijn, veel meer dan ik bij SC Amersfoort gewend was, haha. Ik scoorde die wedstrijd met een prachtige duikkopbal.''

DRIBBELAAR Dat was overigens niet zijn specialiteit. ,,Ik was een snelle dribbelaar. Vaak haalde ik de achterlijn en gaf dan een voorzet. Zoals John van 't Schip ook altijd deed. Buitenom gaan en voorgeven. Ik scoorde ook geregeld.

Achteraf zeg ik dat ik eerder de stap omhoog had moeten zetten. Waarschijnlijk was ik dan verder gekomen. Maar op de ene of andere manier is dat niet gebeurd. In die tijd werd je als jeugdspeler niet zo snel gescout. Bij vv Ede speelde ik op een hoog niveau, maar had ik de pech dat ik mijn kuitbeen brak toen ik finaal van achteren werd neergeschopt. Toch mooi dat ik daarna alsnog de eerste divisie gehaald heb, ook al was dat maar anderhalf seizoen.''

Tot na zijn vijftigste voetbalde Simon Timorason bij de veteranen van vv Nijenrodes in Breukelen. Daar kwam in 2013 een abrupt einde aan toen hij een hartinfarct kreeg. ,,Ik lag in bed en kreeg het gevoel dat een olifant op mijn borst ging staan'', weet hij nog precies. ,,Op het moment dat het iets wegzakte, ben ik in de auto gestapt en naar het ziekenhuis in Amsterdam gereden. Ik kwam er strompelend binnen en zei 'ik denk dat ik een hartinfarct heb gehad'. Een paar tellen later lag ik op bed en zaten er allerlei naalden in me. Het werd heel serieus genomen en het bleek ook een hartaanval te zijn. Ik ben toen gekatheteriseerd. Gelukkig lag ik niet helemaal open.''

Timorason weet wat de oorzaak is. ,,Ik sportte veel, rookte niet en toch overkwam het me. Uit onderzoek blijkt dit in de mannelijke lijn van de familie te zitten, dus ik kom er niet vanaf. Het was in één keer pats-boem. Ik voelde het niet aankomen. Nadat ik hersteld ben, sta ik anders in het leven. Ik relativeer nu veel meer. We leven in een snelle en individuele wereld. Ik waardeer de dingen in het leven nu veel meer. Het had net zo goed verkeerd kunnen aflopen. Jammer genoeg voetbal ik nu niet meer. Maar verder is mijn motto: Carpe Diem. Ik geniet nog volop van iedere dag .

Ik kom niet vaak meer in Barneveld. Christien, mijn zusje woont er nog wel. De familieband is nog heel hecht. We zien elkaar niet vaak, maar mocht er wat zijn, dan zoeken we elkaar op. Dat merkte ik ook na dat hartinfarct. Het ziekenhuis was te klein, iedereen was er en stond voor me klaar. Familie, daar gaat het toch om in het leven.''