Enthousiaste supporter

Elke week krijgen wij van de gemeente Barneveld het zogenoemde representatie-overzicht. Daarin staat vermeld bij welke openbare bijeenkomsten onze burgemeester en wethouders de aankomende week in het wild te bewonderen zijn. Zo lezen we bijvoorbeeld dat onze burgervader de opening van een kapsalon extra glans geeft door een lintje door te knippen of dat één van onze wethouders iets met een ezel mag doen bij de opening van een expositie van een plaatselijk schildertalent.

Vorige week vermeldde het overzicht een bijzondere activiteit met als titel: 'enthousiaste supporter'. Uitleg: 'Wethouder Didi Dorrestijn-Taal is als enthousiaste supporter aanwezig bij de voetbalwedstrijd tussen vv Stroe en Otterlo'.

Dat klinkt leuk natuurlijk, maar ik was oprecht benieuwd hoe dat er in de praktijk uit zou zien. Zo was ik zelf donderdag nog als enthousiaste supporter aanwezig bij een Europese wedstrijd van Feyenoord, maar de aanvankelijke hoop werd al snel een kopje kleiner gemaakt toen bleek dat een overdaad aan vechtlust het gebrek aan echte kwaliteit niet kon verbloemen.

Hoe zou onze wethouder haar enthousiasme gestalte geven? Didi deed in ieder geval haar uiterste best. Op de tribune van sportpark De Bosrand, zong ze, gewapend met een rood-zwarte sjaal, uit volle borst de clubliederen mee, zoals 'Rood en zwart zitten in ons hart', 'Yes it's Stroe' en 'Stroe much love will kill you'.

Het enthousiasme verdween echter als sneeuw voor de toch al niet schijnende zon toen de eerste helft zich ontvouwde. De voetballers van Stroe bleken niet onder de indruk van de wethouder en keken al snel tegen een flinke achterstand aan (0-3). Het gezang op de tribunes doofde langzaam maar zeker uit. Van enthousiasme was al lang geen sprake meer.

Geen wonder dat Didi woest werd. In de rust beende ze naar de kleedkamer, waar ze de breekbare Bosrandbrigade op een donderpreek trakteerde waar zelfs Dick Advocaat en Louis van Gaal jaloers op zouden zijn geweest. De spelers waren stuk voor stuk verbouwereerd. Er stond niet alleen een vrouw in de kleedkamer, maar die bleek ook nog eens verstand van voetbal te hebben. Ze had het over druk zetten, beleving, looplijnen, inschuiven, kantelen en dekken. En over de middenvelders, die ze verbindingsspelers noemde. Want verbinding, daar zijn ze bij het CDA dol op.

Volledig verdoofd verlieten de spelers de kleedkamer. Wat was hen nou net overkomen? Verdwaasd liepen ze over het veld, waardoor de achterstand zelfs opliep tot 0-4.

Daarna begon het kwartje van Didi toch eindelijk te vallen. Langzaam, maar zeker. Stroe richtte zich op en zette een historische inhaalrace in, die uiteindelijk resulteerde in een 4-4 gelijkspel. Didi en Daan (fractievoorzitter De Vries om precies te zijn) klapten hun handen stuk en schreeuwden hun kelen schor. En de spelers van Stroe werden na afloop dronken... van geluk.

Met dank aan die ene enthousiaste supporter.

Erik Roest