Kootwijk aan Zee

Vorige week was ik met mijn teerbeminde een paar dagen op pad. We reden zo ongeveer alle kanten van ons mooie landje op, maar heel vaak voelde ik me toch ´gewoon´ thuis. Eerst toerden we naar Katwijk aan Zee, waar ik associaties kreeg met Kootwijk (aan zee). Toen in die contreien ook nog eens Katwijkerbroek voor ons geestesoog verscheen, was ik helemaal blij.

Op mijn weg naar Nieuwe Pekela (Groningen) kwam ik een paar dagen later langs het pittoreske Bareveld. Inderdaad, Barneveld zonder ´n´. Het moet niet gekker worden.

Ondertussen had ik alle tijd om het nieuws eens goed bij te houden. Wat me vooral opviel: de absurde hoeveelheid aandacht voor het Eurovisie Songfestival. Inderdaad, ik maak me daar nu ook schuldig aan. Ik werd helemaal misselijk van alle voorbeschouwingen en relletjes. Op donderdagavond, toen Waylon zich naar de finale moest zien te zingen, was er niet alleen op televisie, maar zelfs op internet een live verslag te vinden van alle passerende liedjes. ´En nu is Moldavië aan de beurt met een liedje over de prachtige pluktuin van de oma van deze zangeres´. Terwijl op het podium toch echt de wansmaak regeerde en de kwaliteit van de meeste artiesten ver onder de maat was.

Spaarzaam hoogtepunt was het winnende liedje uit Israël, waarbij de zangeres zich duidelijk had laten inspireren door Barneveld. Ons handelsmerk, de kip, was (in beeld én geluid) alomtegenwoordig. Het schijnt dat het nummer is ontstaan op een kipboets. Wellicht dat onze plaatselijke ambassadeur Ben Bläss bij een van zijn internationale bezoeken aan het Midden-Oosten een kip artistique heeft achtergelaten ter inspiratie. Je weet het niet, hè?

En nu we het toch over muziek hebben: deze week had ik een prettig gesprek met radio-deejay Gerard Ekdom, wiens hoofd én kelder gevuld zijn met muziek. Zijn stem (her)ken ik, want hij is elke ochtend op de radio. Het klonk deze week daarom heel vertrouwd toen ik de Soester spraakwaterval aan de lijn had. Een bizarre gewaarwoording, want ik had de beste man nog nooit gesproken.

Iets soortgelijks maakte ik ooit mee in In zwembad De Veluwehal, waar ik was beland voor een verslag van de Nederlandse Kampioenschappen. In de hal stond zwemcoach Jacco Verhaeren (indertijd de trainer van Pieter van den Hoogenband). Ik had hem nog nooit ontmoet, maar doordat ik hem geregeld op televisie had gezien, dacht ik op de een of andere manier met een bekende te maken te hebben. In een reflex stak ik mijn hand naar hem op. Hij zwaaide braaf terug. Benieuwd wat de coach op dat moment dacht...

Ondertussen ben ik voorzichtig begonnen met het werven van kandidaten voor een nieuwe serie Zomergasten. Omdat de vrouwen er vorig jaar bekaaid af kwamen (ik had alleen maar mannelijke gesprekspartners) heb ik tot nu toe vooral vrouwen benaderd. Met succes, want de eerste vier kandidaten hebben inmiddels ´ja´ gezegd. Ik verheug me nu al op de gesprekken. Tips voor kandidaten? Stuur dan gerust een mail naar e.roest@bdu.nl

Erik Roest