Trotse pappa

Ik doe het niet vaak, maar ik ga in deze rubriek toch even de trotse pappa lopen uithangen. Woensdag kon de vlag uit bij huize Roest, omdat mijn dochter Veerle haar vwo-diploma in de wacht wist te slepen. Een buitengewoon knappe prestatie, vooral vanwege haar tomeloze inzet, haar ongekende doorzettingsvermogen en haar ijzeren discipline. Eigenschappen die we vooral aan haar zelf of mijn teerbeminde moeten toeschrijven.

We hebben de diplomering op passende wijze gevierd. Na de zomer gaat ze psychologie studeren. Ik ben officieel jaloers. Als journalist mag ik mensen bevragen, maar zijn er grenzen. Als psycholoog mag je werkelijk alles vragen. Misschien dat ik stiekem ook wat colleges ga volgen in Utrecht.

Donderdag was ik welgeteld 28 jaar getrouwd. Hoe mijn teerbeminde het volhoudt is mij een raadsel maar ze heeft het bijltje er nog altijd niet bij neergegooid. Misschien dat ze haar hart over een paar jaar kan uitstorten bij haar dochter, die dan als afgestudeerd psycholoog ongetwijfeld zal kunnen uitleggen waarom een mooie, leuke en grappige vrouw zo lang getrouwd blijft met iemand als ik.

Ondertussen namen we bij de BDU afscheid van Georgie Surilatu, die na een lang dienstverband bij ons bedrijf via een omweg -gelukkig maar- toch weer terugkwam: als de man die ervoor zorgde dat we elke dag onze broodnodige kopjes koffie konden drinken. BDU-directeur Henk van Esch sprak lovende woorden. De schoonmaakwerkzaamheden pasten goed bij het opgeruimde karakter van Georgie. Hij nam afscheid met een historische zin. ,,ik ben nooit vies geweest van werk, maar nu heb ik er schoon genoeg van.´´

Natuurlijk liep het nieuws ook door. Weer ging het over duurzaamheid. Het onderwerp staat bovenaan de politieke agenda, maar voorlopig wordt er vooral duurzaam gepraat. Binnenkort mag de bevolking mee gaan praten over de mogelijke locaties waar windmolens kunnen worden neergezet. Voorthuizenaren zullen Barneveld wel aanwijzen als fantastische locatie; andersom zal het niet anders zijn. De gang van zaken blijft natuurlijk wel bizar. Een jaar nadat het Duurzame Energie Bedrijf (DEB) Zeumeren voorstelde als locatie voor de windmolens gaat het gemeentebestuur in gesprek met de burgers. Zo zijn we inmiddels een hele tijd en het nodige geld verder en zijn we nog helemaal niets opgeschoten.

De komende week ga ik me er in ieder geval niet druk over maken. Ik reis af naar Italië, waar ik mijn debuut mag maken als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Niet officieel, wees gerust, maar wel mag ik mijn nichtje en haar aanstaande echtgenoot toespreken op de ´mooiste dag van hun leven´.

De bruid is wedding planner van beroep, dus moest haar bruiloft iets bijzonders worden. Vandaar dat zij en haar aanstaande een landgoed hebben afgehuurd in Italië. De eerste zin van mijn toespraak kan ik u vast verklappen. ,,Lieve mensen, we zijn hier bij elkaar om de liefde te vieren. Daar moesten we met z´n allen alleen wel een ongelooflijk takke-eind voor reizen...´´

Erik Roest