• Joop Drost. ,,De technische handelingen vind ik prachtig om te doen, maar ook de communicatie met patiënten is boeiend. -

    Freek Wolff
  • Freek Wolff

Joop Drost verruilde vrachtwagens voor verpleegkunde

BARNEVELD Zijn vrouw Yvonne werkt ook in de zorg, maar bij Joop Drost (31) duurde het even voordat het kwartje viel. Hij was jaren truckchauffeur, maar nu is de Barnevelder verknocht aan het werk als verpleegkundige. Zijn voorlopige doel is mee te gaan op de ambulance, terwijl het onderwijs lonkt.

Freek Wolff

Joop woont zijn hele leven al in Barneveld. Met zijn vader en moeder woonde hij aan de Reinaerdshof. Zijn vader werkte als plaatwerker bij de Moba, terwijl hij voorheen slager was. ,,Hij heeft dus ook een switch gemaakt."

Als kind bezocht Joop basisschool De Lijsterhof, waarna hij naar het Johannes Fontanus College ging voor de havo. ,,Maar ik had van jongsaf aan in mijn hoofd dat ik vrachtwagenchauffeur moest worden. Ik lag de hele dag op de grond met autospeelgoed en later ging ik ze tekenen en maakte ik er foto's van. Ik was idolaat van vrachtwagens."

Joop kon ook weleens op een vrachtauto mee met zijn oom Rinie Jansen en dit stookte het vuurtje nog verder op. Dus ging hij op zijn zestiende naar de mbo in Leusden voor de tweejarige studie transport en logistiek. Joop liep stage en werkte, terwijl het leren erbij hing. ,,Het was oersaai en veel te makkelijk."

Vervolgens kwam hij bij een transportbedrijf in Lunteren terecht, maar dat klikte niet. Als charter bij het transportbedrijf van Anton Timmerman in Amersfoort ging het beter. ,,Dat waren verschillende klussen, maar na een jaar had ik het wel gezien." Joop stapte over naar een transportbedrijf in Ingen, waar hij vooral in het buitenland kon rijden. Helaas viel hem dit ontzettend tegen. ,,Ik zat mezelf in de weg in die truck. De eerste rit gaat nog, maar na een paar keer weet je het wel. Je zit alleen en wordt bij klanten als vuil behandeld. Langs de weg hoorde ik spannende verhalen van andere chauffeurs, maar ik was blij dat ik even iets anders kon doen. Ik vond het rijden van A naar B geestdodend en er was geen ruimte voor ontwikkeling."

Dus nam Joop ontslag. Drie maanden had de Barnevelder geen werk, ook om eens flink te bezinnen. Daarna kreeg hij een baan bij AH Koeriers van André Hof op bedrijventerrein Harselaar, waar Joop een leuke tijd had in een team van zes man. ,,Maar toen had de eigenaar de ambitie om met grotere vrachtwagens te werken en viel ik terug op de manier die ik al kende en waar ik een hekel aan had."

Een jaar lang kwam Joop terug op het nest bij Anton Timmerman en reed hij in de nacht. ,,Dat was toen perfect, want ik was veel te zwaar. Het was een raar, maar wel regelmatig leven. Overdag kon ik een dieet volgen, naar de sportschool en me bezinnen op wat ik echt wilde. Ik ben toen 63 kilo afgevallen. Bovendien kon ik even goed sparen."

Fysiotherapie en het vak geschiedenis passeerden bij zijn overwegingen de revue, maar chauffeur op een ambulance bleef lang in Joops hoofd hangen. Toen iemand hem erop wees dat hij de capaciteiten had om daar ook als verpleegkundige te functioneren, besloot hij om een zorgopleiding te volgen.

FANTASTISCH Joop ging studeren aan de Christelijke Hogeschool Ede, waar hij al snel merkte dat verpleegkunde hem lag. In het derde jaar kon hij na een sollicitatie in ziekenhuis Gelderse Vallei werken als leerling-verpleegkundige. De grootte van het ziekenhuis vindt hij indrukwekkend. ,,Het biedt een goed toekomstperspectief en is dichtbij."

Het mooie van het vak vindt Joop dat hij als verpleegkundige ineens midden in het leven van een ander staat. ,,Je kunt op die momenten een prominente rol hebben. Ik vind het fantastisch als je echt iets kunt betekenen. De technische handelingen vind ik mooi om te doen, maar ook de communicatie met patiënten is boeiend. Als je het goed aanpakt, heb je binnen een minuut contact. Het is echt een vak met inhoud."

Na het duale traject (hbo), werkte Joop een tijdje op de afdeling nefrologie (nieren), waarna hij de specialisatie nierdialyse deed in het Radboud in Nijmegen. ,,De nieren doen veel meer in je lichaam dan mensen beseffen. Het werk op de afdeling is alleen veel van hetzelfde." Wel baarde oefening kunst als het om naalden prikken gaat, want die techniek moest hij veel toepassen.

Vervolgens studeerde en werkte Joop op de afdeling intensive care in het Diakonessenhuis in Utrecht. ,,Maar dat beviel niet, want dat is erg statisch." Toen hij zag dat er in Ede een vacature was bij de spoedeisende hulp ging hij terug naar de Gelderse Vallei. Daar werkt hij nu een jaar met veel plezier als verpleegkundige om deze specialisatie onder de knie te krijgen. In juni 2020 hoopt hij zijn diploma te krijgen.

Toch weet Drost nu al dat hij ook dit niet tot in lengte van jaren wil doen. ,,Mijn einddoel is nog steeds de ambulance. Maar dat vereist dat je de intensive care, de spoedeisende hulp, de recovery of hartbewaking beheerst. Dat moest eerst."

Het mooiste wat er is, vindt Joop om zichzelf te ontwikkelen. Dat wil hij het liefst zijn hele leven blijven doen. Naast de ambulance hoopt hij nog een master te halen, zodat hij les kan geven voor de hbo-verpleegkunde. ,,Ik ben gewoon nog niet klaar. Het studeren gaat me makkelijk af en dat is heel fijn. Sinds ik dat weet, staat er geen rem meer op. Het liefst studeer ik mijn hele leven."