• Alexander Huijgen
  • Alexander Huijgen
  • Alexander Huijgen
  • Alexander Huijgen
  • Het gezin Huijgen in betere tijden, tijdens hun vakantie in Indonesië.

    Alexander Huijgen

Aardbeving treft Voorthuizens gezin

VOORTHUIZEN/LOMBOK De familie Huijgen uit Voorthuizen was zondag op Lombok, toen het Indonesische eiland werd getroffen door een zware aardbeving. Sindsdien deden zich verschillende naschokken voor. Morgen vertrekken de Voorthuizenaren naar Bali om hun vakantie voort te zetten. ,,Het was alsof je op een gammele stoel zit en iemand begint er aan te sjorren. Dat effect had het, maar dan met de hele wereld”, vertelt Alexander Huijgen (19) vanaf het eiland. Noodgedwongen brachten hij, zijn 17-jarige zus Rosalie en zijn ouders de nacht op de tennisbaan van het hotel door. 

Het is de avond van de tweede dag van hun verblijf op Lombok. De familie Huijgen uit Voorthuizen heeft er bijna een 'uitblaasdagje' opzitten. Het is de eerste verre reis voor Alexander (19) en Rosalie (17) en op dit 'bounty-eiland' zij komen bij van de vele nieuwe indrukken die zij de dagen ervoor op hebben gedaan op Java en in wereldstad Yogyakarta. Maar dan begint de grond onder hun voeten vandaan te schudden en doet zich een zware aardbeving voor. Van hun uitblaasdagje is niets meer over. Alexander doet zijn verhaal.

,,Mijn ouders zijn dit jaar 25 jaar getrouwd. Het leek hen leuk om met Rosalie en mij dezelfde reis te maken als zij na hun trouwen. We hebben het allemaal zonder touroperator geregeld, we deden alles zelf. We begonnen in Abu Dhabi. Van daaruit zijn we doorgevlogen naar Java, daar zijn we een paar dagen geweest. Met de trein gingen we naar Yogyakarta en vervolgens vlogen we naar Lombok."   

COCKTAIL ,,Lombok was voor ons een oase van rust; heel anders dan die toeristische steden die we gezien hadden, inclusief krottenwijken. We wilden bijkomen van alle invloeden. Het is een fijn hotel. We voelden ons heerlijk. We werden zondag wakker en we zijn lekker aan het strand gaan liggen. We hebben het gebied rondom het resort een beetje verkend, brachten ook vuile was naar de wasserette. De zon gaat hier al vroeg onder, dus rond zevenen hebben we genoten van de 'sunset', met een cocktail in de hand. We zouden later gaan eten en we gingen nog even naar de hotelkamer om ons te douchen. Ik slaap met mijn zusje op een kamer, mijn ouders op een andere kamer. En iets over half acht, we zaten net even Nederlandse tv te kijken, begonnen alle ruiten te trillen. Het was heel onwerkelijk. Het was alsof je op een gammele stoel zit en iemand begint er aan te sjorren. Dat effect had het, maar dan met de hele wereld."

,,Ik vluchtte naar buiten samen met m'n zusje. Mijn vader viel van de trap en bezeerde zich daarbij. We hadden direct het gevoel: we moeten hier weg. Buiten hoorde je mensen heel hard gillen en schreeuwen van pure angst. We gingen naar een open plek, bij de receptie. We voelden ondertussen nog een aantal naschokken. Er bleek nog wel internet te zijn. Op het hele eiland was de stroom uitgevallen, maar bij ons resort stonden diesel-generatoren. We lichtten onze familie thuis in dat het met ons goed ging. Maar toen kregen we ineens de melding dat er mogelijk een tsunami aan zat te komen."

,,We moesten worden geëvacueerd. Toen zijn we met iedereen van het resort gaan lopen naar een berg, aan de overkant van de straat. We zitten hier in het resort op een soort schiereiland, dus moesten eerst naar het vasteland. Op de berg zijn we gaan wachten tot de melding werd ingetrokken. Dat was gelukkig al vrij snel, na ongeveer een half uur."

PLUNDERINGEN We werden wel wat bang, toen we terugkeerden op het park. Want: wat zou er nog komen? Het was donker, we konden niks zien en het was pas half tien. We hadden alleen onze telefoons bij ons en we wilden onze paspoorten uit ons huisje halen. Lombok is toch nog vrij arm eiland, dus plunderingen waren niet uitgesloten. We inspecteerden het gebouw eerst even. Op zich zijn het goed gebouwde huisjes van gewapend beton, maar we zagen ook wel scheuren in de draagconstructie. We besloten onze spullen toch op te halen, maar toen ik de paspoorten uit de kluis wilde halen begon alles weer te schudden; een vrij heftige naschok. We gingen weer rennen. Toen werd onze angst nog groter om weer naar onze kamers te gaan. We hebben uiteindelijk onze spullen toch maar opgehaald, voor het geval we opnieuw geëvacueerd moesten worden. We wisten het niet. De ontreddering was groot. Mensen waren aan het huilen, wisten echt niet wat ze moesten. Inmiddels was ook wel duidelijk dat er op het eiland veel doden waren gevallen."

,,Het bleek uiteindelijk niet veilig genoeg om in de gebouwen te slapen. Wij kwamen op de tennisbaan terecht. Daar hebben we de nacht van zondag op maandag doorgebracht. We hadden geen matrassen; vanuit de gebouwen gooiden we kussens en dekens naar beneden en het hotelpersoneel zorgde voor nog meer dekens. De tennisbaan werd ook bewaakt."

HAPPY HOUR ,,Het was een heel onwerkelijke situatie op die tennisbaan. We zaten die avond op het terras een drankje te drinken en verder ging het happy hour gewoon door, inclusief bandje. We gingen daar niet heen, dat vonden we ongepast, maar we konden het wel horen. Toen zeiden we tegen elkaar: dit klopt niet. Verderop zijn mensen aan het vechten voor hun leven of zijn zelfs overleden en wij zitten hier gewoon een drankje te drinken. Het personeel loopt zich ondertussen de longen uit hun lijf voor ons. Ze behandelen ons als heel belangrijke mensen. Als miljardairs, alsof we presidenten zijn van een groot land. Wij hebben zoiets van: doe iets voor jezelf. Ga naar je familie, daar ben je veel harder nodig. Maar ze doen het niet. Ongelooflijk."

,,'s Ochtends werd duidelijk dat er tientallen doden zijn gevallen op het eiland. Dat hakt er natuurlijk wel in. Om vijf uur 's ochtends waren er 39 doden gemeld en toen het licht werd waren het er al 82. Er schijnen gebieden te zijn waar nog geen reddingswerkers zijn gekomen, omdat die moeilijk bereikbaar zijn. Wij zitten op ongeveer 27 kilometer van het epicentrum, ten noorden van waar wij zitten. Van het personeel horen we dat hun familie in gevaar is. Een medewerker vertelde dat zijn broer een moskee had gezien, waar de slippertjes nog lagen van de mensen die daar aan het bidden waren. De moskee was van beton, dus die mensen hebben het waarschijnlijk niet overleefd. De bewoners zijn wel verdrietig, maar verder heb ik het gevoel dat het leven hier gewoon doorgaat."

BALKONNETJES ,,We hebben een nieuwe kamer gekregen op de benedenverdieping, zodat we sneller weg kunnen als er weer een aardbeving is. Ons gebouw blijkt wel in orde. Er zijn nog genoeg mensen die het niet aandurven naar binnen te gaan en die op balkonnetjes gaan slapen. Ik zag mensen die liever in het gras gaan liggen."

,,Oorspronkelijk zouden we tot zaterdag op Lombok blijven, maar we vertrekken morgen al naar Bali. Ondertussen kunnen we hier niet veel doen. Alle toeristische attracties zijn dicht, zoals een vulkaan en een bekende waterval. De Gili-eilanden zijn vlakbij, daar heb je bountry-stranden en bijzondere paddenstoelen. Maar daar is het nu echt een chaos, met mensen die van het eiland willen en op bootjes stappen waar je echt niet op wilt zitten. We blijven een week op Bali, om daarna door te reizen voor drie dagen Singapore. Daarna gaan we weer terug naar Voorthuizen."

Bron video: Alexander Huijgen.