• ,,Hier delen we alles met elkaar, dat kan hier en dat voelt echt als een opluchting'', merkt een van de mantelzorgers op.

    Erik van 't Land

Mantelzorgtrefpunt: 'Hier delen we alles met elkaar'

BARNEVELD/LUNTEREN Onvoorwaardelijke, intensieve zorg voor bijvoorbeeld je man, vrouw, zoon of moeder. In Nederland geven 750.000 mantelzorgers langdurige en intensieve hulp aan een dierbare. Enkelen van hen ontmoet ik vandaag, bij het Mantelzorgtrefpunt in Lunteren.

Frida Noordzij

Als een geliefde langdurig ziek en hulpbehoevend is, komt de zorg voor diegene vaak op de schouders van een familielid of bekende terecht. De mantelzorger, die dat doet met een flinke dosis liefde en geduld. Maar langdurige zorg brengt ook belasting met zich mee. Eén op de zeven mantelzorgers voelt zich zelfs overbelast, blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Ook in de gemeente Barneveld én omgeving verlenen mantelzorgers dagelijks of wekelijks hulp aan een familielid of bekende. Dat kan een gevoel van eenzaamheid geven, want elke situatie is anders en niemand staat in jouw schoenen.

Agnes Lagerweij is initiatiefnemer van het Mantelzorgtrefpunt en coach bij haar eigen bedrijf Kick Advies. Zij wil dat mantelzorgers een plek krijgen om elkaar te ontmoeten en belangrijker nog: om hun verhaal kwijt te kunnen. Een veilige plaats, waar geluisterd wordt naar elkaar.

Ik schuif aan bij een maandelijkse ontmoetingsavond, waar mantelzorgers uit Lunteren en Barneveld samenkomen, om met elkaar te praten onder het genot van een bak koffie én een echte lokale lekkernij, die de Barneveldse M meegebracht heeft: Gelderse Verleiding. Zij zorgt al jaren voor haar zus, die dementerend is. Dagelijks, naast haar baan, en ook in de weekenden.

M is al mantelzorger sinds 1986. Ze zorgde eerst voor haar moeder, later haar broer en nu haar zus. De term 'mantelzorger' bestaat pas sinds kort, en daar is ze blij mee. ,,Nu valt alles op z'n plaats. Ik ben een mantelzorger. En ik ben gedreven om mantelzorgers in Barneveld meer zichtbaar te maken.''

GELIJKGESTEMDEN Ze vertelt hoe goed het is om hier vanavond te zijn, met gelijkgestemden. ,,Je herkent de processen die we allemaal doorlopen of hebben doorlopen. Hier delen we alles met elkaar, dat kan hier en dat voelt echt als een opluchting.''

Dat laatste is precies wat Agnes Lagerweij met deze avonden wil bereiken: een veilige plek waar mantelzorgers hun verhaal kwijt kunnen, erkenning en herkenning vinden, een plek waar aandacht is voor hun verhaal. Agnes leidt het gesprek. Ze leest een gedicht voor over mantelzorg, de groep knikt instemmend. Ze herkennen hun verhaal in het gedicht.

Een echtpaar is samen gekomen vanavond. Ze zijn hier voor het eerst. ,,We helpen elkaar, en dat gaat nog redelijk goed'', vertelt de man. Beiden willen liever niet met hun naam in de krant. Zij zorgt al zes en een half jaar voor hem, sinds hij drie keer per week een dialysebehandeling krijgt. ,,Ik ben blij dat ik nog zes jaar heb gekregen'', roept de man semi-enthousiast. ,,Je moet toch ergens blij mee zijn.'' Langer zorgt hij al voor haar. ,,Soms is het net alsof alles teveel wordt, maar je moet je best blijven doen voor elkaar. Dan komt de rest vanzelf.''

ZWARE VERHALEN Coby zorgt voor haar man die dementerend is. Daarnaast zorgt ze al 47 jaar lang voor haar dochter, die een herseninfarct in de baarmoeder kreeg. Elke dag krijgt haar dochter epileptische aanvallen. Het gaat slechter met haar, haar lichaam is vergroeid en ze kan niets. Coby heeft zelf ook een beroerte gekregen, maar daar is ze grotendeels van hersteld. Het zijn verhalen die soms te zwaar zijn om als buitenstaande te bevatten.

DIEP RESPECT De meeste aanwezigen delen kort of wat uitgebreider hun verhaal. Het valt me op dat hier stuk voor stuk veerkrachtige, zorgzame mannen en vrouwen zitten, die belangeloos maar ook noodzakelijk de zorg voor de ander op zich nemen. Het geeft me een gevoel van diep respect voor deze groep mensen: de mantelzorgers.

Ook Pauline is vanavond voor het eerst naar het Mantelzorgtrefpunt gekomen. Ze is op het oog nog vrij jong, maar zorgt al vijftien jaar voor haar man. ,,Hij heeft werkelijk alle complicaties die een diabetespatiënt kan hebben en is honderd procent afhankelijk van zorg.'' Een groot deel van die zorg komt op de schouders van Pauline terecht. ,,Hoe is dat voor jou?'", vraagt Agnes. ,,Ik heb geen keus'', reageert Pauline. ,,Hij kan helemaal niks meer.'' Ze werkt nog vier dagen per week buiten de deur, ,,maar dat voelt als het opladen van de batterij''.

Iedereen is vrij om hier zijn of haar verhaal te delen. Maar niets moet. Want moeten, dat kennen deze mensen als geen ander. Vanavond wordt er eens naar hen geluisterd. De verhalen zijn pittig, maar er is ook ruimte om samen te lachen en te genieten van het gezelschap.